( مسأله 1212 ) اگر أول گمانش به يك طرف بيشتر باشد ، بعد دو طرف در نظر أو مساوى شود ، بايد به دستور شك عمل نمايد . واگر أول دو طرف در نظر أو مساوى باشد وبه طرفي كه وظيفة أو است بنا بگذارد ، بعد گمانش به طرف ديگر برود ، بايد همان طرف را بگيرد ونماز را تمام كند . ( مسأله 1213 ) كسى كه نمىداند گمانش به يك طرف بيشتر است يا هر دو طرف در نظر أو مساوى است بايد به دستور شك عمل كند . ( مسأله 1214 ) اگر بعد از نماز بداند كه در بين نماز حال ترديدى داشته ، كه مثلا دو ركعت خوانده يا سه ركعت ، وبنا را بر سه گذاشته ، ولى نداند كه گمانش به خواندن سه ركعت بوده ، يا هر دو طرف در نظر أو مساوى بوده ، بايد نماز احتياط را بخواند . ( مسأله 1215 ) اگر موقعى كه تشهد مىخواند ، يا بعد از ايستادن شك كند كه دو سجده را بجا آورده يا نه ، ودر همان موقع يكى از شكهائى كه اگر بعد از تمام شدن دو سجده اتفاق بيفتد صحيح مىباشد ، براي أو پيش آيد ، مثلا شك كند كه دو ركعت خوانده يا سه ركعت ، چنانچه به دستور آن شك عمل كند نمازش صحيح است . ( مسأله 1216 ) اگر پيش از آن كه مشغول تشهد شود ، يا پيش از ايستادن شك كند كه يك يا دو سجده را بجا آورده يا نه ، ودر همان موقع يكى از شكهائى كه بعد از تمام شدن دو سجده صحيح است ، برايش پيش آيد نمازش باطل است . ( مسأله 1217 ) اگر موقعى كه ايستاده بين سه وچهار يا بين سه وچهار وپنج شك كند ، ويادش بيايد كه يك يا دو سجده از ركعت پيش را بجا نياورده نمازش باطل است . ( مسأله 1218 ) اگر شك أو از بين برود ، وشك ديگرى برايش پيش آيد ، مثلا أول شك كند كه دو ركعت خوانده يا سه ركعت ، بعد شك كند كه سه ركعت خوانده يا چهار ركعت ، بايد به دستور شك دوم عمل نمايد .